📋 Wprowadzenie
Eutetranychus banksi reprezentuje grupe roztoczy-przędziorków należących do rodziny przędziorkowatych (Acari: Tetranychidae), stwarzający ryzyko dla upraw roślin ozdobnych na terenie Polski.
📋 Zasięg występowania
Gatunek rozpowszechniony jest na obszarze Azji (Indie), w Ameryce Północnej (Meksyk, USA), krajach Ameryki Środkowej (Dominikana, Kostaryka, Kuba, Gwadelupa, Gwatemala, Honduras, Martynika, Nikaragua, Panama, Salwador), w Ameryce Południowej (Argentyna, Brazylia, Ekwador, Kolumbia, Paragwaj, Peru, Urugwaj, Wenezuela), natomiast w Europie notowany jest w Portugalii (część kontynentalna i Madera).
🔬 Morfologia
Osobniki dojrzałe osiągają rozmiary około 0,4 mm długości. Sylwetka samic charakteryzuje się poszerzonym, masywnie zbudowanym i spłaszczonym kształtem, wyposażonym w cztery pary kończyn. Kolorystyka zmienia się od odcieni brązowawo-zielonych do ciemnobrązowych, z zielonkawymi do brązowych kropkami i przebarwieniami wzdłuż brzegów ciała. Samce wykazują trójkątny zarys ciała i są drobniejsze od samic, charakteryzują się proporcjonalnie wydłużonymi nogami. Ich barwa waha się od brązowej do jasnobrązowej z ciemnymi do zielonkawych punktami i pasami na obwodowej części ciała. Rozpoznanie gatunku wymaga analizy mikroskopowej dojrzałych osobników przy wysokim powiększeniu mikroskopu przez wykwalifikowanego specjalistę.
🌱 Rośliny żywicielskie
Szkodnik wykazuje polifagiczne preferencje żywieniowe, atakując ponad 100 gatunków roślin z więcej niż 30 rodzin botanicznych. Największe straty wyrządza w sadach cytrusowych (Citrus spp.). Większość roślin żywicielskich pochodzi ze stref o ciepłym klimacie. Wśród nich znajdują się również rośliny kultywowane w naszym kraju w uprawie gruntowej i szklarniowej jako gatunki ozdobne, między innymi: figowce (Ficus spp.), hibiskus (Hibiscus rosa-sinensis), helikonia (Heliconia spp.), uprawy warzywne jak fasola (Phaseolus spp.) i oberżyna (Solanum melongena), drzewa owocowe (Prunus spp.) oraz winorośl (Vitis vinifera).
⚠️ Objawy występowania i szkodliwość
E. banksi prowadzi żerowanie na górnej powierzchni blaszek liściowych, pobierając zawartość komórek mezofilu roślinnego, ograniczając zdolność asymilacyjną liści i prowadząc do opadania liści, co może rezultować w obniżeniu wydajności plonów. Dodatkowo wywołuje defekty estetyczne owoców (szczególnie na cytrusach), powodując zaburzenia pigmentacji, co obniża ich wartość rynkową. E. banksi wykazuje znacznie większą odporność na zwalczanie chemiczne w porównaniu z innymi przędziorkami zasiedlającymi cytrusy. W sytuacji wprowadzenia szkodnika na teren Polski jego przetrwanie zimowe w warunkach gruntowych jest mało prawdopodobne. Mógłby jednak się rozwijać na przykład na roślinach ozdobnych czy oberżynie kultywowanych w uprawach chronionych.
🔄 Sposoby rozprzestrzeniania
Szkodnik może przemieszczać się wraz z masami powietrza. Jako podstawowy sposób introdukcji gatunku uznaje się przemieszczanie zainfekowanego materiału reprodukcyjnego, kwiatów ciętych/gałęzi, a prawdopodobnie również owoców oraz opakowań, kontenerów służących do transportu owoców.
📋 Status fitosanitarny
Eutetranychus banksi nie jest objęty obowiązkiem zwalczania w państwach Unii Europejskiej, w tym w Polsce – nie stanowi agrofaga kwarantannowego w Unii.
🔍 Metody wykrywania
W procesie detekcji wykorzystuje się: pułapki. Szczegółowe protokoły diagnostyczne dostępne są w standardach EPPO (PM7).
