📋 Zasięg występowania
Takson rozpowszechniony jest na kontynencie północnoamerykańskim (Kanada, USA). W kilku przypadkach był wykrywany na terytorium Włoch, w materiałach drzewnych wiązu sprowadzanych z Stanów Zjednoczonych.
🔬 Morfologia
Osobniki dorosłe osiągają wymiary 8-17 mm i charakteryzują się szarawą kolorystyką. Przedtułów i nadskrzydła otoczone są pomarańczowym lub czerwonym brzegiem. Na nadskrzydłach widoczne są trzy pasma poprzeczne w takiej samej kolorystyce jak obwódka. Na bokach przedtułowia oraz na każdym nadskrzydle (w części przedniej i tylnej) umieszczone są dwie czarne plamy. Czułki mają długość zbliżoną do wymiarów całego ciała owada. Stadium larwalne pozbawione jest nóg, ma białą kolorystykę, rozszerza się w części tułowiowej i jest spłaszczone grzbietowo-brzusznie. Całkowicie rozwinięte larwy osiągają 13-25 mm długości.
🌱 Rośliny żywicielskie
Roślinami-gospodarzami tego szkodnika są przedstawiciele rodzaju wiąz (Ulmus spp.), szczególnie wiąz amerykański (Ulmus americana), a sporadycznie U. crassifolia i wiąz czerwony (U. rubra). Nie odnotowano jego rozmnażania na europejskim wiązie pospolitym (U. minor).
⚠️ Objawy występowania i szkodliwość
Owady dorosłe pobierają pokarm z liści, ogonków liściowych oraz młodych pędów. Stadium larwalne początkowo rozwija się w korze, następnie w łyku, tworząc nieregularnie ukształtowane żerowiska. Jego rozwój zachodzi zarówno w drzewach zdrowych, jak i osłabionych przez patogeny, inne agrofagi czy niedobór wody. Komory poczwarkowe są zagłębione w drewnie na dystans 3-6 mm.
W efekcie aktywności larw liście drzew ulegają ścieńczeniu i rozjaśnieniu, a także przedwcześnie opadają, dodatkowo następuje zamieranie gałęzi. W przypadku osłabionych drzew larwy atakują głównie ich żywe, nietknięte fragmenty i przede wszystkim powodują obumieranie tkanek roślinnych w górnych partiach korony. Charakterystycznym symptomem jest osypywanie się kory z porażonych drzew.
Organizm ten pełni rolę wektora grzyba Ophiostoma ulmi wywołującego holenderską chorobę wiązów, stwierdzonego również w Polsce. Gdyby szkodnik przedostał się do Europy, mógłby się rozwijać na gatunkach drzew, którymi żywi się w Ameryce. Taksy te jednak względnie rzadko spotyka się w europejskich parkach czy arboretach. Obecnie trudno określić, na których europejskich przedstawicielach wiązów możliwy byłby rozwój tego agrofaga.
🔄 Sposoby rozprzestrzeniania
Owady dorosłe mogą przemieszczać się lokalnie przy pomocy lotów. W ramach handlu międzynarodowego szkodnik może być transportowany głównie wraz z ładunkami drewna wiązu, szczególnie nieokorowanego.
📋 Wymagania fitosanitarne
Na terytorium Polski S. tridentata nie podlega obowiązkowi zwalczania. Materiał drzewny pochodzący od roślin wiązu (Ulmus L.) z państw trzecich lub ich obszarów, gdzie zgodnie z dostępnymi danymi występuje S. tridentata, został zakwalifikowany jako produkt wysokiego ryzyka. Od dnia 14 grudnia 2019 wprowadzono zakaz importu takiego drewna do państw członkowskich Unii Europejskiej.
